Po kwiatach

Kilka dni temu napisałam tekst o Rozalii Mińko.

Może warto, abym dopowiedziała, czemu właściwie ten tekst powstał. Dla tych, którzy nie rozumieją. I którzy z góry usytuowali mnie na przegranej pozycji (swoją drogą to strasznie ciekawe, że przegrana pozycja to ta, na której stoją Ukraińcy, o czymkolwiek dyskusja by się nie toczyła…).

Mój tekst oraz jemu podobne, które napisałam i mam nadzieję jeszcze napisać, to próby. 

Chciałabym przywrócić proporcje wydarzeniom z przeszłości, czasem nazywając je właściwymi słowami, które jakoś nigdy nie padły. Nazwać także polskie czyny.
Martwi mnie to nieme tchórzostwo… 

Chciałabym z tego tłumu, określanego najpodlejszymi wyzwiskami, wyciągnąć pojedyncze postaci. Przywrócić im tożsamość, imię, twarz. Zwrócić im człowieczeństwo.
Nie, żeby rozgrzeszać. Nie jestem od tego. Chciałabym ich po prostu zobaczyć bez wyzwisk.

Chciałabym posłuchać, co mają do powiedzenia i zmierzyć się z tym. Osobiście, jako ja. Żadna narodowa figura. Po prostu ja.

Moje państwo nigdy na serio nie wysłuchało polskich Ukraińców. Wyśmiewało ich, zbywało, pacyfikowało, skazywało na śmierć po uproszczonych wyrokach (zwłaszcza po wojnie)… To jest to co ja nazywam pogardą — taki poziom lekceważenia, że nawet nie wiem, jak masz na imię.
Ja chcę wiedzieć. 

Do zgody to wciąż daleko. Ale wcale nie o prostą zgodę mi chodzi. Dziś zależy mi na rozmowie. Czekam na taki w niej moment, kiedy my Polacy milczymy. Po wielu, bardzo wielu latach słuchania własnych monologów.

Polityka zaciśniętych pięści zaciska jedynie pięści. 

 

 

 

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: