performance

Performance to dla mnie narzędzie pracy społecznej. Wyciągnięty z przestrzeni galerii sztuki i dziejący się w przestrzeni publicznej nie tylko daje szansę na nową jakość narracji, ale przede wszystkim na nową publiczność a tym samym na nowy dialog.

Traktuję perfromance jako jedną z możliwości działania, nie jedyną. Ciągle sprawdzam, na ile jest to narzędzie uniwersalne dla różnych kontekstów miejskich i tematów społecznych. To zawsze musi się gdzieś spotkać, aby skutecznie zarezonowało. Skutecznie, czyli dając nową perspektywę do toczonych dyskusji, otwierając ją na inne wątki.

I choć łatwo o pokusę zawężenia performancu do sytuacji bezpośrednio tworzonej „tu i teraz” uważam, że performance działa o wiele dłużej a siłą jego przekazu jest budowanie nawiązań a nie wzmianka w mediach lokalnych.

Oto moje próby performerskie.

PRZEMYŚL X 3

8 listopada 2018. Przemyśl, ulica J. Słowackiego.

Performance — publiczne zszywanie materiału koszuli — tylko z pozoru jest niemym aktem. To próba otwartego zadania pytań o ten i inne materiały dowodowe — zdewastowane cmentarze, ataki na tle narodowościowym, mowę nienawiści. Wszystkie one w debacie publicznej pozostają oderwanymi od siebie sytuacjami. Tymczasem wspólnie tworzą okrutną diagnozę współczesnej Polski i stanu polsko-ukraińskiego nie-dialogu, w którym powracające narracje historyczne niweczą wszelkie możliwe próby porozumienia. 

22 czerwca 2019. Przemyśl, rynek.

Podczas performancu przy stole ustawionym na przemyskim rynku usiądzie Piotr Tyma, polski Ukrainiec, od lat stojący na czele największej organizacji mniejszości ukraińskiej w Polsce — Związku Ukraińców. Dla wielu Piotr Tyma, historyk i publicysta, to ukraińska „twarz” mniejszości kumulująca negatywne emocje związane z polsko-ukraińskim dyskursem.
Drugie krzesło będzie czekało na każdą osobę gotową do rozmowy.
29 listopada 2020. Przemyśl, most Orląt Przemyskich.

Wykonujemy publicznie gest przyjaźni. Czerpiemy z dziewczęcej, dziecięcej zabawy, w której dawniej koleżanki łapały się za ręce i kręcąc się w koło coraz szybciej, próbowały utrzymać równowagę. Dziś już się nie kręcimy. Wszystko wokół wiruje samo, a my wciąż próbujemy utrzymać równowagę i nie puścić swoich rąk. Wtedy upadniemy obie. Nie jesteśmy Ukrainką i Polką, jesteśmy po prostu koleżankami.

INNE

WIDOK PUBLICZNY, 4 lutego 2020. Warszawa, Krakowskie Przedmieście przed budynkiem MKiDN

„Widok publiczny” to symboliczne odtworzenie w przestrzeni publicznej pomnika z Monasterzu. To białe płótno, na którym ułożone zostaną artefakty wyznaczające (odtwarzające) przestrzeń (kształt) zniszczonej tablicy. To wyciągnięcie na światło dzienne wstydliwych aktów historii i przywołanie nieodbytych rozmów. Rozbita tablica z Monasterza zyskuje dziś rangę symbolu — mieszczą się w niej bowiem wszystkie inne zdewastowane groby. Nie tylko ukraińskie.

____________________________________________________________________________________

UZASADNIONE, 12 sierpnia 2020, Kraków, Rynek Główny.

Performance „Uzasadnione” jest wyjęciem z kontekstu i symbolicznym odtworzeniem sceny zatrzymania. Niczym w społecznym laboratorium możemy przyjrzeć się jej dynamice i własnym emocjom, które w nas budzi. Powszechność i uniwersalizm sceny, w której niewidoczna dla oka władza zmusza swoich obywateli i obywatelki siłą do posłuszeństwa, sprawia, że jest łatwa do odczytania w każdym kontekście kulturowym. Szczególnie dziś, kiedy zarówno w Europie jak i państwach obu Ameryk mają miejsce masowe pokojowe demonstracje — w Polsce o prawa osób LGBT, Białorusi wobec sfałszowanych wyborów, USA wobec rasistowskich policyjnych zabójstw.

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: